۞ فَلَمَّا

قَضَىٰ

مُوسَى

ٱلۡأَجَلَ

وَسَارَ

بِأَهۡلِهِۦٓ

ءَانَسَ

مِن

جَانِبِ

ٱلطُّورِ

نَارٗاۖ

قَالَ

لِأَهۡلِهِ

ٱمۡكُثُوٓاْ

إِنِّيٓ

ءَانَسۡتُ

نَارٗا

لَّعَلِّيٓ

ءَاتِيكُم

مِّنۡهَا

بِخَبَرٍ

أَوۡ

جَذۡوَةٖ

مِّنَ

ٱلنَّارِ

لَعَلَّكُمۡ

تَصۡطَلُونَ

٢٩

Мусо муддатни тугатиб, аҳли билан йўлга тушиб кетаётиб, Тур томонда узоқдан оловни кўриб қолди. У аҳлига: «Туриб туринглар, аниқки, мен узоқдан оловни кўрдим. Балки, у ердан сизга бирор хабар ёки исинишингиз учун бир тутам чўғ олиб келарман», деди.¹