68. Surah Al-Qalam, Persian Translation

که تو (ای پیامبر) به نعمت (و فضل) پروردگارت دیوانه نیستی.

و بی‌گمان برای تو (ای پیامبر) پاداشی بی‌پایان (و عظیم) است.

و یقیناً تو (ای محمد) بر اخلاق و خوی بسیار عظیم و والایی هستی.

پس تو بزودی خواهی دید و آن‌ها (نیز) خواهند دید.

که کدام یک از شما دیوانه است!

همانا پروردگارت بهتر می‌داند چه کسی از راه او گمراه گشته است، و (نیز) او به هدایت یافتگان دانا‌تر است.

پس از تکذیب کنندگان اطاعت مکن.

آن‌ها دوست دارند (و می‌خواهند) که نرمی (و مدارا) کنی، پس آن‌ها (نیز) نرمی (و مدارا) کنند.

و از هر فرومایه‌ای که بسیار سوگند (دروغ) یاد می‌کند، اطاعت مکن.

(آن) بسیار عیبجویی که به سخن‌چینی آمد و رفت می‌کند.

و بسیار بازدارندۀ (کار) خیر، و متجاوز و گناهکار است.

خشن (و کینه‌توز) و (بدتر) از آن (بی‌نسب و) حرام زاده است.

بدان خاطر که صاحب مال و فرزندان بسیار است (مبادا از او اطاعت کنی!).

هنگامی‌که آیات ما بر او خواند شود، گوید: «(این‌ها) افسانه‌های گذشتگان است.

به زودی بر بینی او داغ می‌گذاریم.

ما آن‌ها را آزمایش کردیم، همان‌گونه که صاحبان باغ را آزمودیم، هنگامی‌که سوگند یاد کردند که صبحگاهان (که مستندان نباشند) میوه‌های باغ را بچینند.

و ان شاء الله (اگر الله بخواهد) نگفتند.

پس عذابی (فرا‌‌گیر) از سوی پروردگارت بر (باغ) آن‌ها فرو آمد، در حالی‌که همه در خواب بودند.

پس آن باغ (سبز و خرم) همچون شب سیاه شد.

آنگاه صبحگاهان یکدیگر را ندا دادند.

که اگر می‌خواهید درو کنید، به سوی کشتزار (و باغ) خویش بروید.

پس آن‌ها (به سوی کشتزار) حرکت کردند. در حالی‌که آهسته باهم می‌گفتند:

«(مراقب باشید) که امروز هیچ بی‌نوا (و مسکینی) در آن (باغ) وارد نشود».

و صبحگاهان با تصمیم جدی بر منع و جلوگیری (از مستمندان) بیرون شدند.

پس هنگامی‌که آن (باغ) را دیدند، گفتند: «یقیناً ما راه گم کرده‌ایم،

نه، بلکه ما (از حاصلان) بی‌بهره و محروم هستیم».

یکی از بهترین آن‌ها گفت: «آیا به شما نگفتم، چرا (شکر و) تسبیح (الله را) نمی‌گویید؟!».

گفتند: «پروردگار ما پاک و منزه است، مسلّماً ما ستمکار بودیم».

آنگاه ملامت کنان به یکدیگر رو آوردند.

گفتند: «وای بر ما که طغیان‌گر (و سرکش) بودیم،

امید‌‌‌‌‌‌‌واریم که پروردگارمان (ما را ببخشد و) در عوض چیزی بهتر از آن (باغ) به ما بدهد، بی‌گمان ما به سوی پروردگار خود روی آورده‌ایم».

عذاب (الله در دنیا) این چنین است، و عذاب آخرت مسلماً بزرگ‌تر (و بیشتر) است، اگر آن‌ها می‌دانستند.

به راستی برای پرهیزگاران نزد پروردگار‌شان باغ‌های پر نعمت است.

آیا ما مسلمانان را همچون مجرمان (و گناهکاران) قرار می‌دهیم؟!.

شما را چه شده است، چگونه داوری می‌کنید؟!

آیا شما کتابی (آسمانی) دارید که در آن می‌خوانید؟!

و در آن (کتاب) آنچه را انتخاب کنید، برای شما (نوشته شده) است؟!

یا اینکه شما بر (عهدۀ) ما عهد و پیمان استواری تا روز قیامت دارید، که هر چه را حکم کنید، (حق) برای شما باشد؟!

(ای پیامبر) از آن‌ها بپرس، کدام یک از آنان در برابر این (ادعا‌ها) متعهد است؟!

و یا اینکه آن‌ها (معبودان و) شریکانی دارند، پس اگر است می‌گویند باید شریکان (و معبودان) خویش را بیاورند.

روزی‌که (کار بالا گیرد و الله متعال برای داوری میان خلائق بیاید) ساق برهنه و مکشوف گردد، و (مشرکان) دعوت به سجود می‌شوند، ولی نمی‌توانند (سجده کنند).

(در حالی‌که) دیدگانشان (از ندامت و خجالت) فرو افتاده و ذلّت و خواری وجود‌شان را در بر گرفته است، و یقیناً که پیش از آن (در دنیا) در حالی‌که سالم بودند به سجود فرا خوانده می‌شدند.

پس (ای پیامبر) مرا با آن کسی‌که این سخن (قرآن) را تکذیب می‌کند وا‌گذار، ما آنان را از آنجایی‌که نمی‌دانند بتدریج خواهیم گرفت.

و به آن‌ها مهلت می‌دهم، بی‌گمان مکر (و تدبیر) من استوار (و محکم) است.

(ای پیامبر) آیا تو از آن‌ها مزدی درخواست می‌کنی، که (آن‌ها از ادای آن در رنجند، و) برایشان سنگین است؟!

یا (اسرار) غیب نزد آن‌هاست، پس آنان (از آن) می‌نویسند.

پس (ای پیامبر) برای فرمان (و حکم) پروردگارت صبر کن، و مانند صاحب ماهی (= یونس بن متی) مباش، هنگامی‌که سرشار از غم و اندوه بود (الله را) نداد کرد.

اگر نعمت (و رحمتی) از سوی پروردگارش او را در نمی‌یافت، یقیناً (از شکم ماهی) به صحرای بی آب و علف بیرون افکنده می‌شد، در حالی‌که او بد‌حال (و نکوهیده) بود.

پس پروردگارش او را برگزید، و او را از صالحان قرار داد.

و (ای پیامبر) نزدیک است کسانی‌که کافر شدند، هنگامی‌که آیات قرآن را می‌شنوند، با چشم‌های خود تو را چشم زخم بزنند (و بلغزانند) و می‌گویند: «قطعاً او دیوانه است».

در حالی‌که این (قرآن) جز پندی برای جهانیان نیست.