قَدْ

كَانَتْ

لَكُمْ

اُسْوَةٌ

حَسَنَةٌ

فِیْۤ

اِبْرٰهِیْمَ

وَالَّذِیْنَ

مَعَهٗ ۚ

اِذْ

قَالُوْا

لِقَوْمِهِمْ

اِنَّا

بُرَءٰٓؤُا

مِنْكُمْ

وَمِمَّا

تَعْبُدُوْنَ

مِنْ

دُوْنِ

اللّٰهِ ؗ

كَفَرْنَا

بِكُمْ

وَبَدَا

بَیْنَنَا

وَبَیْنَكُمُ

الْعَدَاوَةُ

وَالْبَغْضَآءُ

اَبَدًا

حَتّٰی

تُؤْمِنُوْا

بِاللّٰهِ

وَحْدَهٗۤ

اِلَّا

قَوْلَ

اِبْرٰهِیْمَ

لِاَبِیْهِ

لَاَسْتَغْفِرَنَّ

لَكَ

وَمَاۤ

اَمْلِكُ

لَكَ

مِنَ

اللّٰهِ

مِنْ

شَیْءٍ ؕ

رَبَّنَا

عَلَیْكَ

تَوَكَّلْنَا

وَاِلَیْكَ

اَنَبْنَا

وَاِلَیْكَ

الْمَصِیْرُ

۟

Ҳақиқатан, сизларга Иброҳим ва у билан бирга бўлганларда яхши ўрнак бор. Улар: «Биз сиздан ва сиз ибодат қилаётган нарсадан безормиз, сизга куфр келтирдик, энди, токи ягона Аллоҳга иймон келтирмагунларингизча, орамизда доимий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди», дедилар. Аммо, Иброҳимнинг отасига қарата: «Албатта, сен учун истиғфор айтаман. Сендан Аллоҳ(азоби)дан бирор нарса қайтаришга молик эмасман», деган сўзида (ўрнак йўқ). «Эй Роббимиз, фақат Сенга таваккал қилдик, фақат Сенгагина қайтдик ва қайтиб борадиган жой ҳам фақат Сенгагинадир».¹