فَأَوۡحَيۡنَآ

إِلَيۡهِ

أَنِ

ٱصۡنَعِ

ٱلۡفُلۡكَ

بِأَعۡيُنِنَا

وَوَحۡيِنَا

فَإِذَا

جَآءَ

أَمۡرُنَا

وَفَارَ

ٱلتَّنُّورُ

فَٱسۡلُكۡ

فِيهَا

مِن

كُلّٖ

زَوۡجَيۡنِ

ٱثۡنَيۡنِ

وَأَهۡلَكَ

إِلَّا

مَن

سَبَقَ

عَلَيۡهِ

ٱلۡقَوۡلُ

مِنۡهُمۡۖ

وَلَا

تُخَٰطِبۡنِي

فِي

ٱلَّذِينَ

ظَلَمُوٓاْ

إِنَّهُم

مُّغۡرَقُونَ

٢٧

Бас, унга шундай ваҳий қилдик: «Бизнинг кўз ўнгимизда ва ваҳийимиз ила кема яса. Амримиз келиб, таннур фаввора бўлиб отилганда унга ҳар бир турдан бир жуфтни ва оилангни чиқар. Олдинроқ улардан қайси бирига қарши сўз айтилган бўлса, ўшалар бундан мустасно. Зулм қилганлар ҳақида Менга хитоб қилма. Албатта, улар ғарқ қилингувчилардир».