وَقَالَتِ

الْیَهُوْدُ

وَالنَّصٰرٰی

نَحْنُ

اَبْنٰٓؤُا

اللّٰهِ

وَاَحِبَّآؤُهٗ ؕ

قُلْ

فَلِمَ

یُعَذِّبُكُمْ

بِذُنُوْبِكُمْ ؕ

بَلْ

اَنْتُمْ

بَشَرٌ

مِّمَّنْ

خَلَقَ ؕ

یَغْفِرُ

لِمَنْ

یَّشَآءُ

وَیُعَذِّبُ

مَنْ

یَّشَآءُ ؕ

وَلِلّٰهِ

مُلْكُ

السَّمٰوٰتِ

وَالْاَرْضِ

وَمَا

بَیْنَهُمَا ؗ

وَاِلَیْهِ

الْمَصِیْرُ

۟

Яҳудиён ва масеҳиён гуфтанд, ки мо фарзандону дӯстони Худо ҳастем. Бигӯй: «Пас чаро шуморо ба ҷазои гуноҳонатон азоб мекунад? Балки шумо инсонҳое аз ҷумлаи офаридагон ҳастед». Ҳар касро, ки бихоҳад, мебахшад ва ҳар касро, ки бихоҳад, азоб мекунад ва аз они Худост фармонравоии осмонҳову замин ва он чӣ дар миёни онҳост ва бозгаштн ҳама ба назди Ӯст.