وَاِذْ

قَالَ

اللّٰهُ

یٰعِیْسَی

ابْنَ

مَرْیَمَ

ءَاَنْتَ

قُلْتَ

لِلنَّاسِ

اتَّخِذُوْنِیْ

وَاُمِّیَ

اِلٰهَیْنِ

مِنْ

دُوْنِ

اللّٰهِ ؕ

قَالَ

سُبْحٰنَكَ

مَا

یَكُوْنُ

لِیْۤ

اَنْ

اَقُوْلَ

مَا

لَیْسَ

لِیْ ۗ

بِحَقٍّ ؔؕ

اِنْ

كُنْتُ

قُلْتُهٗ

فَقَدْ

عَلِمْتَهٗ ؕ

تَعْلَمُ

مَا

فِیْ

نَفْسِیْ

وَلَاۤ

اَعْلَمُ

مَا

فِیْ

نَفْسِكَ ؕ

اِنَّكَ

اَنْتَ

عَلَّامُ

الْغُیُوْبِ

۟

А кога Аллах ќе рече: „О, Иса, сине Мерјемин, ти ли им говореше на луѓето: ,Прифатете ме мене и мајката моја како две божества покрај Бог?‘“ – тој ќе рече: „Чист си Ти од тоа! Мене не ми доликува да зборувам за тоа што немам право. Ако тоа јас сум го говорел, Ти тоа веќе го знаеш; Ти знаеш што има во мене, а јас не знам што има во Тебе; Само Ти, Единиот, знаеш сè што е скриено!