خَٰشِعَةً

أَبۡصَٰرُهُمۡ

تَرۡهَقُهُمۡ

ذِلَّةٞۚ

ذَٰلِكَ

ٱلۡيَوۡمُ

ٱلَّذِي

كَانُواْ

يُوعَدُونَ

٤٤

Кўзлари қўрқинчга тўлган, ўзларини хорлик қоплаган ҳолда турурлар. Бу ўша, уларга ваъда қилинган кундур.¹