سَيَقُولُونَ

ثَلَٰثَةٞ

رَّابِعُهُمۡ

كَلۡبُهُمۡ

وَيَقُولُونَ

خَمۡسَةٞ

سَادِسُهُمۡ

كَلۡبُهُمۡ

رَجۡمَۢا

بِٱلۡغَيۡبِۖ

وَيَقُولُونَ

سَبۡعَةٞ

وَثَامِنُهُمۡ

كَلۡبُهُمۡۚ

قُل

رَّبِّيٓ

أَعۡلَمُ

بِعِدَّتِهِم

مَّا

يَعۡلَمُهُمۡ

إِلَّا

قَلِيلٞۗ

فَلَا

تُمَارِ

فِيهِمۡ

إِلَّا

مِرَآءٗ

ظَٰهِرٗا

وَلَا

تَسۡتَفۡتِ

فِيهِم

مِّنۡهُمۡ

أَحَدٗا

٢٢

(Алардан бир жамаат): «Үчөө болгон, төртүнчүсү - ити» десе, башкалары: «бешөө болгон, алтынчысы - ити» деп кайыпка таш атышат. (Дагы бир топтору): «Жетөө болгон, сегизинчиси - ити» дешет. Айткын, (Оо, Мухаммад): «Алардын санагын Раббим эң жакшы билет жана аларды(н санын) аз гана кишилер билет». Сен алар(дын саны) жөнүндө талашпа, эгер талашчу болсоң, анык далилдер (вахий) менен гана талаш. Жана алар жөнүндө алардын (яхудилердин) эч биринен сураба.[1] ¹