وَكَذَٰلِكَ

أَعۡثَرۡنَا

عَلَيۡهِمۡ

لِيَعۡلَمُوٓاْ

أَنَّ

وَعۡدَ

ٱللَّهِ

حَقّٞ

وَأَنَّ

ٱلسَّاعَةَ

لَا

رَيۡبَ

فِيهَآ

إِذۡ

يَتَنَٰزَعُونَ

بَيۡنَهُمۡ

أَمۡرَهُمۡۖ

فَقَالُواْ

ٱبۡنُواْ

عَلَيۡهِم

بُنۡيَٰنٗاۖ

رَّبُّهُمۡ

أَعۡلَمُ

بِهِمۡۚ

قَالَ

ٱلَّذِينَ

غَلَبُواْ

عَلَىٰٓ

أَمۡرِهِمۡ

لَنَتَّخِذَنَّ

عَلَيۡهِم

مَّسۡجِدٗا

٢١

Ошентип, Аллахтын убадасы Акыйкат экенин жана Кыямат(тагы кайра тирилүү) болушунда шек жок экенин адамдар билсин деп (алардын сырын элге) билгиздик.[1] (Кийин, алар дүйнөдөн кайтыш болуп кеткенде,) ошондо, адамдар алардын маселесин өз-ара талаш-тартышка айлантышып, (кээ бирөөлөрү): «Алардын үстүнө күмбөз кургула! Раббилери аларды(н улук адам экенин) билет” - (дешсе) алардын чоңдору: «Булардын (мүрзөсүнүн) үстүнө мечит курабыз» - дешти.[2] ¹