وَكَذَٰلِكَ

أَعۡثَرۡنَا

عَلَيۡهِمۡ

لِيَعۡلَمُوٓاْ

أَنَّ

وَعۡدَ

ٱللَّهِ

حَقّٞ

وَأَنَّ

ٱلسَّاعَةَ

لَا

رَيۡبَ

فِيهَآ

إِذۡ

يَتَنَٰزَعُونَ

بَيۡنَهُمۡ

أَمۡرَهُمۡۖ

فَقَالُواْ

ٱبۡنُواْ

عَلَيۡهِم

بُنۡيَٰنٗاۖ

رَّبُّهُمۡ

أَعۡلَمُ

بِهِمۡۚ

قَالَ

ٱلَّذِينَ

غَلَبُواْ

عَلَىٰٓ

أَمۡرِهِمۡ

لَنَتَّخِذَنَّ

عَلَيۡهِم

مَّسۡجِدٗا

٢١

Шундай қилиб, Аллоҳнинг ваъдаси ҳақ эканини ва қиёмат соатида шубҳа йўқ эканини билишлари учун уларни (одамларга) билдирдик. Энди эса, улар иши ҳақида тортиша бошладилар: «Уларнинг устларига бино барпо қилинглар, Роббилари уларни яхши билгувчидир», дедилар. Ишларига ғолиб келганлар эса: «Уларнинг устларига, албатта, масжид қуриб олурмиз», дедилар.¹