ثُمَّ

قَفَّيۡنَا

عَلَىٰٓ

ءَاثَٰرِهِم

بِرُسُلِنَا

وَقَفَّيۡنَا

بِعِيسَى

ٱبۡنِ

مَرۡيَمَ

وَءَاتَيۡنَٰهُ

ٱلۡإِنجِيلَۖ

وَجَعَلۡنَا

فِي

قُلُوبِ

ٱلَّذِينَ

ٱتَّبَعُوهُ

رَأۡفَةٗ

وَرَحۡمَةٗۚ

وَرَهۡبَانِيَّةً

ٱبۡتَدَعُوهَا

مَا

كَتَبۡنَٰهَا

عَلَيۡهِمۡ

إِلَّا

ٱبۡتِغَآءَ

رِضۡوَٰنِ

ٱللَّهِ

فَمَا

رَعَوۡهَا

حَقَّ

رِعَايَتِهَاۖ

فَـَٔاتَيۡنَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

مِنۡهُمۡ

أَجۡرَهُمۡۖ

وَكَثِيرٞ

مِّنۡهُمۡ

فَٰسِقُونَ

٢٧

Сўнгра уларнинг ортидан Пайғамбарларимизни кетма-кет юбордик ва Ийсо ибн Марямни ҳам ортларидан юбордик ҳамда унга Инжилни бердик. Унга эргашганларнинг қалбларига меҳрибонлик ва раҳимдилликни солдик. Роҳибликни ўзлари чиқариб олдилар, Биз буни уларга фарз қилмаган эдик, фақат ўзлари Аллоҳнинг розилигини тилаб қилдилар, лекин ҳақиқий риоясини қила олмадилар. Бас, улардан иймон келтирганларига ажрларини бердик, лекин уларнинг кўпи фосиқлардир.¹