ٱعۡلَمُوٓاْ

أَنَّمَا

ٱلۡحَيَوٰةُ

ٱلدُّنۡيَا

لَعِبٞ

وَلَهۡوٞ

وَزِينَةٞ

وَتَفَاخُرُۢ

بَيۡنَكُمۡ

وَتَكَاثُرٞ

فِي

ٱلۡأَمۡوَٰلِ

وَٱلۡأَوۡلَٰدِۖ

كَمَثَلِ

غَيۡثٍ

أَعۡجَبَ

ٱلۡكُفَّارَ

نَبَاتُهُۥ

ثُمَّ

يَهِيجُ

فَتَرَىٰهُ

مُصۡفَرّٗا

ثُمَّ

يَكُونُ

حُطَٰمٗاۖ

وَفِي

ٱلۡأٓخِرَةِ

عَذَابٞ

شَدِيدٞ

وَمَغۡفِرَةٞ

مِّنَ

ٱللَّهِ

وَرِضۡوَٰنٞۚ

وَمَا

ٱلۡحَيَوٰةُ

ٱلدُّنۡيَآ

إِلَّا

مَتَٰعُ

ٱلۡغُرُورِ

٢٠

Bilingki, albatta, bu dunyo hayoti o`yin, ko`ngil ermagi va zeb-ziynatdan, o`zaro faxrlanishdan, mol-mulkni va bola-chaqani ko`paytirishdan iboratdir. U, xuddi, o`simligi dehqonlarni ajablantirgan yomg`irga o`xshaydir. Keyinroq bu o`simliklar quriydi va sarg`ayganini ko`rasan. So`ngra u xas-cho`pga aylanib ketadir. Oxiratda esa, qattiq azob bor, Allohdan mag`firat va rozilik bor. Bu dunyo hayoti g`ururga ketkazuvchi matodan o`zga hech narsa emas.¹