قَالُواْ

سُبۡحَٰنَكَ

مَا

كَانَ

يَنۢبَغِي

لَنَآ

أَن

نَّتَّخِذَ

مِن

دُونِكَ

مِنۡ

أَوۡلِيَآءَ

وَلَٰكِن

مَّتَّعۡتَهُمۡ

وَءَابَآءَهُمۡ

حَتَّىٰ

نَسُواْ

ٱلذِّكۡرَ

وَكَانُواْ

قَوۡمَۢا

بُورٗا

١٨

– тие ќе речат: „Возвишен нека си Ти, незамисливо е дека ние покрај Тебе некакви заштитници сме зеле, туку, Ти на овие и на нивните предци си им дал да уживаат, па заборавиле да се сеќаваат на Тебе; тие пропаста ја заслужиле!“