وَإِذۡ

أَخَذۡنَا

مِيثَٰقَكُمۡ

وَرَفَعۡنَا

فَوۡقَكُمُ

ٱلطُّورَ

خُذُواْ

مَآ

ءَاتَيۡنَٰكُم

بِقُوَّةٖ

وَٱسۡمَعُواْۖ

قَالُواْ

سَمِعۡنَا

وَعَصَيۡنَا

وَأُشۡرِبُواْ

فِي

قُلُوبِهِمُ

ٱلۡعِجۡلَ

بِكُفۡرِهِمۡۚ

قُلۡ

بِئۡسَمَا

يَأۡمُرُكُم

بِهِۦٓ

إِيمَٰنُكُمۡ

إِن

كُنتُم

مُّؤۡمِنِينَ

٩٣

И кога од вас заветот го зедовме и над вас планината Тур ја кренавме: „Цврсто прифатете го тоа што ви го даваме и слушајте!“ – тие одговорија: „Слушаме, но нема да послушаме!“ – бидејќи срцата нивни, заради неверувањето нивно, сè уште беа опиени од телето. Кажи: „Лошо е тоа на што вашето верување ве наведува, ако воопшто сте верници.“