وَاِذْ

قَالَ

مُوْسٰی

لِقَوْمِهٖ

یٰقَوْمِ

اِنَّكُمْ

ظَلَمْتُمْ

اَنْفُسَكُمْ

بِاتِّخَاذِكُمُ

الْعِجْلَ

فَتُوْبُوْۤا

اِلٰی

بَارِىِٕكُمْ

فَاقْتُلُوْۤا

اَنْفُسَكُمْ ؕ

ذٰلِكُمْ

خَیْرٌ

لَّكُمْ

عِنْدَ

بَارِىِٕكُمْ ؕ

فَتَابَ

عَلَیْكُمْ ؕ

اِنَّهٗ

هُوَ

التَّوَّابُ

الرَّحِیْمُ

۟

Мусонинг ўз қавмига: «Эй қавмим, албатта, сиз бузоқни (худо) тутишингиз ила ўзингизга ўзингиз зулм қилдингиз. Энди сизни бор қилувчи Зотга тавба қилинг, ўзингизни ўзингиз ўлдиринг, шундоқ қилмоғингиз сизни бор қилувчи Зот ҳузурида сиз учун яхшидир. Бас, У тавбангизни қабул қилди. Чунки У тавбани кўплаб қабул қилувчи ва раҳимли Зотдир», деганини эсланг.¹