وَاِذْ

قَالَ

مُوْسٰی

لِقَوْمِهٖ

یٰقَوْمِ

اِنَّكُمْ

ظَلَمْتُمْ

اَنْفُسَكُمْ

بِاتِّخَاذِكُمُ

الْعِجْلَ

فَتُوْبُوْۤا

اِلٰی

بَارِىِٕكُمْ

فَاقْتُلُوْۤا

اَنْفُسَكُمْ ؕ

ذٰلِكُمْ

خَیْرٌ

لَّكُمْ

عِنْدَ

بَارِىِٕكُمْ ؕ

فَتَابَ

عَلَیْكُمْ ؕ

اِنَّهٗ

هُوَ

التَّوَّابُ

الرَّحِیْمُ

۟

(Ẹ rántí) nígbà tí (Ànábì) Mūsā sọ fún ìjọ rẹ̀ pé: “Ẹ̀yin ìjọ mi, dájúdájú ẹ̀yin ṣàbòsí sí ẹ̀mí ara yín nípa sísọ ọ̀bọrọgidi ọmọ màálù di òrìṣà. Nítorí náà, ẹ ronú pìwàdà sí ọ̀dọ̀ Ẹlẹ́dàá yín, kí àwọn tí kò bọ màálù pa àwọn tó bọ ọ́ láààrin yín. Ìyẹn l’óore jùlọ fún yín ní ọ̀dọ̀ Ẹlẹ́dàá yín. Ó sì máa gba ìronúpìwàdà yín. Dájúdájú Allāhu, Òun ni Olùgba-ìronúpìwàdà, Àṣàkẹ́-ọ̀run.