لِلۡفُقَرَآءِ

ٱلَّذِينَ

أُحۡصِرُواْ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِ

لَا

يَسۡتَطِيعُونَ

ضَرۡبٗا

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

يَحۡسَبُهُمُ

ٱلۡجَاهِلُ

أَغۡنِيَآءَ

مِنَ

ٱلتَّعَفُّفِ

تَعۡرِفُهُم

بِسِيمَٰهُمۡ

لَا

يَسۡـَٔلُونَ

ٱلنَّاسَ

إِلۡحَافٗاۗ

وَمَا

تُنفِقُواْ

مِنۡ

خَيۡرٖ

فَإِنَّ

ٱللَّهَ

بِهِۦ

عَلِيمٌ

٢٧٣

Ин садақот аз они бенавоёнест, ки худро дар тоъати Ҳақ банд кардаанд ва дар талаби қувват нотавонанд ва ончунон дар пардаи ифофанд (худдорӣ), ки ҳар кӣ ҳоли эшон надонад, пиндорад, ки аз тавонгаронанд. Ононро аз симояшон мешиносӣ, ки ба исрор (бо хирагӣ) аз касе чизе нахоҳанд. Ва ҳар моле, ки хайр мекунед, Худо ба он огоҳ аст!