۞ وَٱلۡوَٰلِدَٰتُ

يُرۡضِعۡنَ

أَوۡلَٰدَهُنَّ

حَوۡلَيۡنِ

كَامِلَيۡنِۖ

لِمَنۡ

أَرَادَ

أَن

يُتِمَّ

ٱلرَّضَاعَةَۚ

وَعَلَى

ٱلۡمَوۡلُودِ

لَهُۥ

رِزۡقُهُنَّ

وَكِسۡوَتُهُنَّ

بِٱلۡمَعۡرُوفِۚ

لَا

تُكَلَّفُ

نَفۡسٌ

إِلَّا

وُسۡعَهَاۚ

لَا

تُضَآرَّ

وَٰلِدَةُۢ

بِوَلَدِهَا

وَلَا

مَوۡلُودٞ

لَّهُۥ

بِوَلَدِهِۦۚ

وَعَلَى

ٱلۡوَارِثِ

مِثۡلُ

ذَٰلِكَۗ

فَإِنۡ

أَرَادَا

فِصَالًا

عَن

تَرَاضٖ

مِّنۡهُمَا

وَتَشَاوُرٖ

فَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡهِمَاۗ

وَإِنۡ

أَرَدتُّمۡ

أَن

تَسۡتَرۡضِعُوٓاْ

أَوۡلَٰدَكُمۡ

فَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡكُمۡ

إِذَا

سَلَّمۡتُم

مَّآ

ءَاتَيۡتُم

بِٱلۡمَعۡرُوفِۗ

وَٱتَّقُواْ

ٱللَّهَ

وَٱعۡلَمُوٓاْ

أَنَّ

ٱللَّهَ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

بَصِيرٞ

٢٣٣

Matki pragnące w pełni wykarmić swoje dzieci będą je karmiły przez całe dwa lata. A na ojcu dziecka ciąży obowiązek zaopatrzenia ich w żywność i odzież, zgodnie z przyjętym zwyczajem. Nie nakłada się na człowieka niczego, co nie jest w jego możliwości. Rodzicielka nie może doznać szkody z powodu swojego dziecka ani ten, któremu się urodziło dziecko, z powodu jego dziecka. To samo dotyczy osoby dziedziczącej. Jeśli oboje chcą odstawić dziecko od piersi za obopólną zgodą i naradą, to nie popełnią grzechu. A jeśli zechcecie oddać do karmienia wasze dzieci, to nie będziecie mieli grzechu, jeśli dacie za to wynagrodzenie zgodnie z przyjętym zwyczajem. Bójcie się Boga! I wiedzcie, że Bóg widzi dobrze to, co wy czynicie!