كَانَ

النَّاسُ

اُمَّةً

وَّاحِدَةً ۫

فَبَعَثَ

اللّٰهُ

النَّبِیّٖنَ

مُبَشِّرِیْنَ

وَمُنْذِرِیْنَ ۪

وَاَنْزَلَ

مَعَهُمُ

الْكِتٰبَ

بِالْحَقِّ

لِیَحْكُمَ

بَیْنَ

النَّاسِ

فِیْمَا

اخْتَلَفُوْا

فِیْهِ ؕ

وَمَا

اخْتَلَفَ

فِیْهِ

اِلَّا

الَّذِیْنَ

اُوْتُوْهُ

مِنْ

بَعْدِ

مَا

جَآءَتْهُمُ

الْبَیِّنٰتُ

بَغْیًا

بَیْنَهُمْ ۚ

فَهَدَی

اللّٰهُ

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

لِمَا

اخْتَلَفُوْا

فِیْهِ

مِنَ

الْحَقِّ

بِاِذْنِهٖ ؕ

وَاللّٰهُ

یَهْدِیْ

مَنْ

یَّشَآءُ

اِلٰی

صِرَاطٍ

مُّسْتَقِیْمٍ

۟

Мардум як уммат буданд, пас Худо паёмбарони хушхабардиҳанда ва тарсонандаро бифиристод ва бар онҳо китоби барҳақ нозил кард, то он китоб дар он чӣ мардум ихтилоф доранд, миёнашон ҳукм кунад, вале ғайри касоне, ки китоб бар онҳо нозил шуда ва ҳуҷҷатҳо ошкор гашта буд, аз рӯи ҳасаде, ки нисбат ба ҳам меварзиданд, дар он ихтилоф накарданд. Ва Худо мӯъминонро ба иродаи худ дар он ҳақиқате, ки ихтилоф мекарданд, роҳ намуд, ки Худо ҳар касро, ки бихоҳад, ба роҳи рост ҳидоят мекунад!