فَمَنۡ

خَافَ

مِن

مُّوصٖ

جَنَفًا

أَوۡ

إِثۡمٗا

فَأَصۡلَحَ

بَيۡنَهُمۡ

فَلَآ

إِثۡمَ

عَلَيۡهِۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

غَفُورٞ

رَّحِيمٞ

١٨٢

Кимки васият қилувчидан тойилиш ёки гуноҳ содир бўлишидан қўрқса, бас, уларнинг орасини ислоҳ қилса, унга гуноҳ бўлмас. Албатта, Аллоҳ мағфиратли ва раҳимли Зотдир.¹