وَنَزَعۡنَا

مَا

فِي

صُدُورِهِم

مِّنۡ

غِلّٖ

تَجۡرِي

مِن

تَحۡتِهِمُ

ٱلۡأَنۡهَٰرُۖ

وَقَالُواْ

ٱلۡحَمۡدُ

لِلَّهِ

ٱلَّذِي

هَدَىٰنَا

لِهَٰذَا

وَمَا

كُنَّا

لِنَهۡتَدِيَ

لَوۡلَآ

أَنۡ

هَدَىٰنَا

ٱللَّهُۖ

لَقَدۡ

جَآءَتۡ

رُسُلُ

رَبِّنَا

بِٱلۡحَقِّۖ

وَنُودُوٓاْ

أَن

تِلۡكُمُ

ٱلۡجَنَّةُ

أُورِثۡتُمُوهَا

بِمَا

كُنتُمۡ

تَعۡمَلُونَ

٤٣

Қалбларидаги ғиллу ғашликни суғуриб олдик. Остларидан анҳорлар оқиб туради. Улар: «Бизни шунга ҳидоят қилган Аллоҳга ҳамдлар бўлсин, агар Аллоҳ бизни ҳидоят қилмаганда, ўзимиз йўл топа олмас эдик. Парвардигоримизнинг элчилари ҳақни келтирдилар», – дедилар. Ва уларга: «Қилиб ўтган (яхши) амалларингиз сабабли сизларга мерос қилиб берилган жаннат мана шудир», деб нидо қилинур.