وَٱتۡلُ

عَلَيۡهِمۡ

نَبَأَ

ٱلَّذِيٓ

ءَاتَيۡنَٰهُ

ءَايَٰتِنَا

فَٱنسَلَخَ

مِنۡهَا

فَأَتۡبَعَهُ

ٱلشَّيۡطَٰنُ

فَكَانَ

مِنَ

ٱلۡغَاوِينَ

١٧٥

(நபியே!) நீர் அவர்களுக்கு (‘பல்ஆம் இப்னு பாஊர்' என்னும்) ஒருவனுடைய சரித்திரத்தை ஓதிக் காண்பிப்பீராக. அவனுக்கு நாம் நம் அத்தாட்சிகளைக் கொடுத்(து கண்ணியமாக்கி வைத்)திருந்தோம். எனினும் அவன் ‘‘(பாம்பு தன் சட்டையை விட்டு வெளியேறுவதைப் போல) அதிலிருந்து முற்றிலும் வெளியேறிவிட்டான். ஆகவே, ஷைத்தான் அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான்; (அவனுடைய சூழ்ச்சிக்குள் சிக்கி) அவன் வழிதவறி விட்டான்.