وَاخْتَارَ

مُوْسٰی

قَوْمَهٗ

سَبْعِیْنَ

رَجُلًا

لِّمِیْقَاتِنَا ۚ

فَلَمَّاۤ

اَخَذَتْهُمُ

الرَّجْفَةُ

قَالَ

رَبِّ

لَوْ

شِئْتَ

اَهْلَكْتَهُمْ

مِّنْ

قَبْلُ

وَاِیَّایَ ؕ

اَتُهْلِكُنَا

بِمَا

فَعَلَ

السُّفَهَآءُ

مِنَّا ۚ

اِنْ

هِیَ

اِلَّا

فِتْنَتُكَ ؕ

تُضِلُّ

بِهَا

مَنْ

تَشَآءُ

وَتَهْدِیْ

مَنْ

تَشَآءُ ؕ

اَنْتَ

وَلِیُّنَا

فَاغْفِرْ

لَنَا

وَارْحَمْنَا

وَاَنْتَ

خَیْرُ

الْغٰفِرِیْنَ

۟

Kuma Mũsã ya zãɓi mutãnensa, namiji saba'in dõmin miƙãtinMu. To, a lõkacin da tsãwa ta kãma su, ya ce: "Yã Ubangijina! Dã Kã so, dã Kã halakar da su daga gabãni, sũ da ni. Shin zã Kahalaka mu, sabõda abin da wãwãyen daga gare mu suka aikata? Ba ta zama ba fãce fitinarKa Kanã ɓatarwa, da ita, wanda Kake so kuma kanã shiryarwa da ita, wanda Kake so; Kai ne Majiɓincinmu. Sai Ka gãfarta mana; kuma Ka yi mana rahama, alhãli kuwa Kai ne Mafi alhẽrin mãsu gãfara."