وَاخْتَارَ

مُوْسٰی

قَوْمَهٗ

سَبْعِیْنَ

رَجُلًا

لِّمِیْقَاتِنَا ۚ

فَلَمَّاۤ

اَخَذَتْهُمُ

الرَّجْفَةُ

قَالَ

رَبِّ

لَوْ

شِئْتَ

اَهْلَكْتَهُمْ

مِّنْ

قَبْلُ

وَاِیَّایَ ؕ

اَتُهْلِكُنَا

بِمَا

فَعَلَ

السُّفَهَآءُ

مِنَّا ۚ

اِنْ

هِیَ

اِلَّا

فِتْنَتُكَ ؕ

تُضِلُّ

بِهَا

مَنْ

تَشَآءُ

وَتَهْدِیْ

مَنْ

تَشَآءُ ؕ

اَنْتَ

وَلِیُّنَا

فَاغْفِرْ

لَنَا

وَارْحَمْنَا

وَاَنْتَ

خَیْرُ

الْغٰفِرِیْنَ

۟

И Муса одбра од својот народ седумдесет луѓе за во одредено време да застанат пред Нас. А кога ги снајде потрес, тој рече: „Господару мој, да сакаше, можеше и мене и нив да нè уништиш уште претходно. Зарем да нè уништиш поради тоа што го сторија безумниците наши? Тоа е само искушение Твое со кое Ти заблудуваш кого сакаш, а кому сакаш, на Вистинскиот пат му укажуваш; Ти си нашиот Господар, па прости ни и смилувај ни се! А Ти си најдобриот Простувач!