وَلَمَّا

رَجَعَ

مُوسَىٰٓ

إِلَىٰ

قَوۡمِهِۦ

غَضۡبَٰنَ

أَسِفٗا

قَالَ

بِئۡسَمَا

خَلَفۡتُمُونِي

مِنۢ

بَعۡدِيٓۖ

أَعَجِلۡتُمۡ

أَمۡرَ

رَبِّكُمۡۖ

وَأَلۡقَى

ٱلۡأَلۡوَاحَ

وَأَخَذَ

بِرَأۡسِ

أَخِيهِ

يَجُرُّهُۥٓ

إِلَيۡهِۚ

قَالَ

ٱبۡنَ

أُمَّ

إِنَّ

ٱلۡقَوۡمَ

ٱسۡتَضۡعَفُونِي

وَكَادُواْ

يَقۡتُلُونَنِي

فَلَا

تُشۡمِتۡ

بِيَ

ٱلۡأَعۡدَآءَ

وَلَا

تَجۡعَلۡنِي

مَعَ

ٱلۡقَوۡمِ

ٱلظَّٰلِمِينَ

١٥٠

Қачонки Мусо ўз қавмига ғазабланган ва афсус қилган ҳолида қайтганида: «Менинг кетимдан қандай ҳам ёмон халифа бўлдингиз. Роббингизнинг амридан (олдин) шошилдингизми?!» – деди ва лавҳларни ташлаб, акасининг бошидан тутиб, ўзига торта бошлади. У (Ҳорун): «Эй онамнинг боласи, шубҳасиз, бу қавм мени хўрлади ва ўлдириб қўйишларига сал қолди. Энди сен душманларни устимдан кулдирмагин ва мени ҳам золим қавмлардан деб билмагин», – деди.¹