وَلَمَّا

جَآءَ

مُوْسٰی

لِمِیْقَاتِنَا

وَكَلَّمَهٗ

رَبُّهٗ ۙ

قَالَ

رَبِّ

اَرِنِیْۤ

اَنْظُرْ

اِلَیْكَ ؕ

قَالَ

لَنْ

تَرٰىنِیْ

وَلٰكِنِ

انْظُرْ

اِلَی

الْجَبَلِ

فَاِنِ

اسْتَقَرَّ

مَكَانَهٗ

فَسَوْفَ

تَرٰىنِیْ ۚ

فَلَمَّا

تَجَلّٰی

رَبُّهٗ

لِلْجَبَلِ

جَعَلَهٗ

دَكًّا

وَّخَرَّ

مُوْسٰی

صَعِقًا ۚ

فَلَمَّاۤ

اَفَاقَ

قَالَ

سُبْحٰنَكَ

تُبْتُ

اِلَیْكَ

وَاَنَا

اَوَّلُ

الْمُؤْمِنِیْنَ

۟

И кога Муса Ни дојде во одреденото време, и кога Господарот негов му проговори, тој рече: „Господару мој, укажи ми се да Те видам!“ „Не можеш да Ме видиш,“ – рече – „но погледни во планината, па ако таа остане на своето место, ќе Ме видиш!“ И кога Господарот негов на таа планина ѝ се откри, Тој со земја ја срамни, а Муса падна во несвест. Штом се освести, рече: „Возвишен и чист си Ти! Ти се покајувам, јас сум првиот верник!“