وَلَمَّا

جَآءَ

مُوسَىٰ

لِمِيقَٰتِنَا

وَكَلَّمَهُۥ

رَبُّهُۥ

قَالَ

رَبِّ

أَرِنِيٓ

أَنظُرۡ

إِلَيۡكَۚ

قَالَ

لَن

تَرَىٰنِي

وَلَٰكِنِ

ٱنظُرۡ

إِلَى

ٱلۡجَبَلِ

فَإِنِ

ٱسۡتَقَرَّ

مَكَانَهُۥ

فَسَوۡفَ

تَرَىٰنِيۚ

فَلَمَّا

تَجَلَّىٰ

رَبُّهُۥ

لِلۡجَبَلِ

جَعَلَهُۥ

دَكّٗا

وَخَرَّ

مُوسَىٰ

صَعِقٗاۚ

فَلَمَّآ

أَفَاقَ

قَالَ

سُبۡحَٰنَكَ

تُبۡتُ

إِلَيۡكَ

وَأَنَا۠

أَوَّلُ

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

١٤٣

Markuu u yimid Muuse ballankayagii oo Rabbigi la hadlay, wuxuu yidhi: Rabbiyow! Iskay tus aan ku eegee. (Alle) Wuxuu yidhi: Ima arki kareysid (adduunka oo ma awooddid), laakiinse eeg buurta, hadday ku sugnaato meesheeda markaas ayaad i arki. Markiise uu Rabbigi isu muujiyey buurtii¹, wuxuu ka yeelay burbur, Muusena dhulkuu ugu dhacay suuxdin. Markuu soo miyirsaday wuxuu yidhi: Xurmo oo dhan Adigaa leh oo ka hufan (ceeb iyo nuqsaan), waan kuu toobad keenay (Allow), waxaana ahay kan ugu horreeya mu'miniinta.