وَلَمَّا

جَآءَ

مُوسَىٰ

لِمِيقَٰتِنَا

وَكَلَّمَهُۥ

رَبُّهُۥ

قَالَ

رَبِّ

أَرِنِيٓ

أَنظُرۡ

إِلَيۡكَۚ

قَالَ

لَن

تَرَىٰنِي

وَلَٰكِنِ

ٱنظُرۡ

إِلَى

ٱلۡجَبَلِ

فَإِنِ

ٱسۡتَقَرَّ

مَكَانَهُۥ

فَسَوۡفَ

تَرَىٰنِيۚ

فَلَمَّا

تَجَلَّىٰ

رَبُّهُۥ

لِلۡجَبَلِ

جَعَلَهُۥ

دَكّٗا

وَخَرَّ

مُوسَىٰ

صَعِقٗاۚ

فَلَمَّآ

أَفَاقَ

قَالَ

سُبۡحَٰنَكَ

تُبۡتُ

إِلَيۡكَ

وَأَنَا۠

أَوَّلُ

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

١٤٣

Мусо мийқотимизга келиб, Робби унга гапирганида, У: «Роббим, менга (жамолингни) кўрсатгин, Сенга назар солай», – деди. У зот: «Мени ҳеч кўра олмассан. Лекин тоққа назар сол, агар у маконида собит тура олса, бас, Мени кўрасан», – деди. Робби тоққа тажаллий қилганида, уни титилган ҳолга келтирди ва Мусо ҳушидан кетиб йиқилди. Ҳушига келгач: «Сен поксан, Сенга тавба қилдим. Мен мўминларнинг аввалгисиман», – деди.¹