وَإِذۡ

زَيَّنَ

لَهُمُ

ٱلشَّيۡطَٰنُ

أَعۡمَٰلَهُمۡ

وَقَالَ

لَا

غَالِبَ

لَكُمُ

ٱلۡيَوۡمَ

مِنَ

ٱلنَّاسِ

وَإِنِّي

جَارٞ

لَّكُمۡۖ

فَلَمَّا

تَرَآءَتِ

ٱلۡفِئَتَانِ

نَكَصَ

عَلَىٰ

عَقِبَيۡهِ

وَقَالَ

إِنِّي

بَرِيٓءٞ

مِّنكُمۡ

إِنِّيٓ

أَرَىٰ

مَا

لَا

تَرَوۡنَ

إِنِّيٓ

أَخَافُ

ٱللَّهَۚ

وَٱللَّهُ

شَدِيدُ

ٱلۡعِقَابِ

٤٨

Бир кезде шайтан аларга амалдарын кооз көрсөтүп: “Силерди бүгүн адам затынан эч ким жеңе албайт (саныңар да, даярдыгыңар да мусулмандардыкынан көп) Силерди өзүм кепилдигиме аламын (эч коркпогула)” - деди.[1] Ал эми, эки жамаат (согуш майданында) жолукканда (шайтан): «Менин силер менен ишим жок, (анткени,) мен силер көрбөгөн нерсени көрүп калдым. Мен Аллахтан коркомун! Аллахтын азабы катуу» деп, аркасына качып жөнөдү.[2] ¹