وَإِذۡ

زَيَّنَ

لَهُمُ

ٱلشَّيۡطَٰنُ

أَعۡمَٰلَهُمۡ

وَقَالَ

لَا

غَالِبَ

لَكُمُ

ٱلۡيَوۡمَ

مِنَ

ٱلنَّاسِ

وَإِنِّي

جَارٞ

لَّكُمۡۖ

فَلَمَّا

تَرَآءَتِ

ٱلۡفِئَتَانِ

نَكَصَ

عَلَىٰ

عَقِبَيۡهِ

وَقَالَ

إِنِّي

بَرِيٓءٞ

مِّنكُمۡ

إِنِّيٓ

أَرَىٰ

مَا

لَا

تَرَوۡنَ

إِنِّيٓ

أَخَافُ

ٱللَّهَۚ

وَٱللَّهُ

شَدِيدُ

ٱلۡعِقَابِ

٤٨

Kuma a lõkacin da Shaiɗan¹ ya ƙawãce musu ayyukansu, kuma ya ce: "Bãbu marinjayi a gareku a yau daga mutãne, kuma nĩ maƙwabci ne gare ku." To, a lõkacin da ƙungiya biyu suka haɗu, ya kõma a kan digãdigansa, kuma ya ce: "Lalle ne nĩ barrantacce ne daga gare ku! Nĩ inã ganin abin da bã ku gani; ni inã tsõron Allah: Kuma Allah Mai tsananin uƙũba ne."