وَذَا

ٱلنُّونِ

إِذ

ذَّهَبَ

مُغَٰضِبٗا

فَظَنَّ

أَن

لَّن

نَّقۡدِرَ

عَلَيۡهِ

فَنَادَىٰ

فِي

ٱلظُّلُمَٰتِ

أَن

لَّآ

إِلَٰهَ

إِلَّآ

أَنتَ

سُبۡحَٰنَكَ

إِنِّي

كُنتُ

مِنَ

ٱلظَّٰلِمِينَ

٨٧

Зуннунни эсла. Ўшанда у ғазабланган ҳолда чиқиб кетган эди. Бас, у Бизни ўзига (ер юзини) тор этмас, деб гумон қилди. Зулматларда туриб: «Сендан ўзга илоҳ йўқ, Сен поксан, албатта, мен золимлардан бўлдим», деб нидо қилди.¹