وَلَقَدۡ

جِئۡتُمُونَا

فُرَٰدَىٰ

كَمَا

خَلَقۡنَٰكُمۡ

أَوَّلَ

مَرَّةٖ

وَتَرَكۡتُم

مَّا

خَوَّلۡنَٰكُمۡ

وَرَآءَ

ظُهُورِكُمۡۖ

وَمَا

نَرَىٰ

مَعَكُمۡ

شُفَعَآءَكُمُ

ٱلَّذِينَ

زَعَمۡتُمۡ

أَنَّهُمۡ

فِيكُمۡ

شُرَكَٰٓؤُاْۚ

لَقَد

تَّقَطَّعَ

بَيۡنَكُمۡ

وَضَلَّ

عَنكُم

مَّا

كُنتُمۡ

تَزۡعُمُونَ

٩٤

Бизге, биринчи жолу жаратканым сыяктуу, өзүңөр жалгыз келдиңер го. Биз берген (байлык, бийлик, дос, жардамчы ж.б.у.с.) нерселерди да артыңарга таштап келдиңер. Силер Аллахтын шериги деп эсептеген жардамчыңарды дагы көрбөй жатабыз?! Араңар үзүлдү, силер (пайда деп) ойлогон нерсеңер жок болду!