فَلَمَّا

نَسُواْ

مَا

ذُكِّرُواْ

بِهِۦ

فَتَحۡنَا

عَلَيۡهِمۡ

أَبۡوَٰبَ

كُلِّ

شَيۡءٍ

حَتَّىٰٓ

إِذَا

فَرِحُواْ

بِمَآ

أُوتُوٓاْ

أَخَذۡنَٰهُم

بَغۡتَةٗ

فَإِذَا

هُم

مُّبۡلِسُونَ

٤٤

Эслатилган нарсаларни унутган чоғларида, уларга ҳамма нарсанинг эшикларини очиб қўйдик. Ўзларига берилган нарсалардан хурсанд бўлиб турганларида, уларни бирданига тутдик. Бас, қарабсизки, бутунлай ноумид бўлдилар.¹