وَجَعَلُواْ

لِلَّهِ

مِمَّا

ذَرَأَ

مِنَ

ٱلۡحَرۡثِ

وَٱلۡأَنۡعَٰمِ

نَصِيبٗا

فَقَالُواْ

هَٰذَا

لِلَّهِ

بِزَعۡمِهِمۡ

وَهَٰذَا

لِشُرَكَآئِنَاۖ

فَمَا

كَانَ

لِشُرَكَآئِهِمۡ

فَلَا

يَصِلُ

إِلَى

ٱللَّهِۖ

وَمَا

كَانَ

لِلَّهِ

فَهُوَ

يَصِلُ

إِلَىٰ

شُرَكَآئِهِمۡۗ

سَآءَ

مَا

يَحۡكُمُونَ

١٣٦

Тие одредуваат за Аллах дел од реколтата и дел од добитокот, кој Тој го создал, па велат: „Ова е за Аллах,“ – тврдат тие – „а ова за божествата наши!“ Меѓутоа, тоа што е наменето на божествата нивни не доспева до Аллах, додека тоа што е одредено за Аллах доспева до божествата нивни. Како лошо судат тие!