۞ وَٱذۡكُرۡ

أَخَا

عَادٍ

إِذۡ

أَنذَرَ

قَوۡمَهُۥ

بِٱلۡأَحۡقَافِ

وَقَدۡ

خَلَتِ

ٱلنُّذُرُ

مِنۢ

بَيۡنِ

يَدَيۡهِ

وَمِنۡ

خَلۡفِهِۦٓ

أَلَّا

تَعۡبُدُوٓاْ

إِلَّا

ٱللَّهَ

إِنِّيٓ

أَخَافُ

عَلَيۡكُمۡ

عَذَابَ

يَوۡمٍ

عَظِيمٖ

٢١

Ўз қавмини қум тепаликларда огоҳлантирган Однинг биродарини эсла! Ва ҳолбуки, ундан аввал ҳам, кейин ҳам огоҳлантирувчилар ўтган. «У зотдан ўзгага ибодат қилманглар, албатта, мен улуғ кунда бошингизга тушадиган азобдан қўрқурман, (деди)».¹