وَوَصَّيۡنَا

ٱلۡإِنسَٰنَ

بِوَٰلِدَيۡهِ

إِحۡسَٰنًاۖ

حَمَلَتۡهُ

أُمُّهُۥ

كُرۡهٗا

وَوَضَعَتۡهُ

كُرۡهٗاۖ

وَحَمۡلُهُۥ

وَفِصَٰلُهُۥ

ثَلَٰثُونَ

شَهۡرًاۚ

حَتَّىٰٓ

إِذَا

بَلَغَ

أَشُدَّهُۥ

وَبَلَغَ

أَرۡبَعِينَ

سَنَةٗ

قَالَ

رَبِّ

أَوۡزِعۡنِيٓ

أَنۡ

أَشۡكُرَ

نِعۡمَتَكَ

ٱلَّتِيٓ

أَنۡعَمۡتَ

عَلَيَّ

وَعَلَىٰ

وَٰلِدَيَّ

وَأَنۡ

أَعۡمَلَ

صَٰلِحٗا

تَرۡضَىٰهُ

وَأَصۡلِحۡ

لِي

فِي

ذُرِّيَّتِيٓۖ

إِنِّي

تُبۡتُ

إِلَيۡكَ

وَإِنِّي

مِنَ

ٱلۡمُسۡلِمِينَ

١٥

Биз инсонни ота-онасига яхшилик қилишга буюрдик. Онаси унга қийналиб ҳомиладор бўлди ва уни қийналиб туғди. Ва унинг ҳомиласи ва кўкракдан ажратиши ўттиз ойдир. Токи, у камолга етиб, қирқ ёшга кирганида: «Роббим, Ўзинг менга ва ота-онамга берган неъматларингга шукр қилишимга ва Сен рози бўлган солиҳ(иш)ни қилишимга илҳом бергин. Ва менинг зурриётларимни ҳам солиҳлардан қилгин. Албатта, мен тавба қилдим ва албатта, мен мусулмонларданман», деди.¹