قَالُوْۤا

ءَاِنَّكَ

لَاَنْتَ

یُوْسُفُ ؕ

قَالَ

اَنَا

یُوْسُفُ

وَهٰذَاۤ

اَخِیْ ؗ

قَدْ

مَنَّ

اللّٰهُ

عَلَیْنَا ؕ

اِنَّهٗ

مَنْ

یَّتَّقِ

وَیَصْبِرْ

فَاِنَّ

اللّٰهَ

لَا

یُضِیْعُ

اَجْرَ

الْمُحْسِنِیْنَ

۟

Улар: «Сен Юсуфмисан?», деб сўрадилар. «Ҳа, мен Юсуфман, бу эса биродаримдир. Аллоҳ бизга марҳамат кўргузди (яъни, шунча йиллик айрилиқ азобидан кейин бизни яна бирлаштирди). Дарҳақиқат, кимда-ким Аллоҳдан қўрқиб, сабру қаноат қилса, албатта Аллоҳ бундай чиройли амалларни қилгувчи кишиларнинг ажру мукофотини зое қилмас», деди у.