ٱقۡتُلُواْ

يُوسُفَ

أَوِ

ٱطۡرَحُوهُ

أَرۡضٗا

يَخۡلُ

لَكُمۡ

وَجۡهُ

أَبِيكُمۡ

وَتَكُونُواْ

مِنۢ

بَعۡدِهِۦ

قَوۡمٗا

صَٰلِحِينَ

٩

       «Юсуфро бикушед ё дар сарзамини номаълуме биандозед, то таваҷҷӯҳи падар хоси шумо гардад ва аз он пас аз гуноҳатон пушаймонӣ карда, тавба мекунед мардуме шоиста ба шумор меоед, зеро ки Аллоҳ тавбапазир аст ва падар ҳам узратонро қабул менамояд».¹