فَلَمَّا

دَخَلُواْ

عَلَيۡهِ

قَالُواْ

يَٰٓأَيُّهَا

ٱلۡعَزِيزُ

مَسَّنَا

وَأَهۡلَنَا

ٱلضُّرُّ

وَجِئۡنَا

بِبِضَٰعَةٖ

مُّزۡجَىٰةٖ

فَأَوۡفِ

لَنَا

ٱلۡكَيۡلَ

وَتَصَدَّقۡ

عَلَيۡنَآۖ

إِنَّ

ٱللَّهَ

يَجۡزِي

ٱلۡمُتَصَدِّقِينَ

٨٨

   Чун ба Миср рафтанд ва ба назди Юсуф дохил шуданд, гуфтанд: «Эй азиз, мову хонаводаамон ба гуруснагӣ афтодаем ва бо сармояи андак омадаем, паймонаи моро комил адо кун ва бар мо садақа бидеҳ, ҳамоно Аллоҳ садақадиҳандагонро дӯст дорад!» ¹