ٱرۡجِعُوٓاْ

إِلَىٰٓ

أَبِيكُمۡ

فَقُولُواْ

يَٰٓأَبَانَآ

إِنَّ

ٱبۡنَكَ

سَرَقَ

وَمَا

شَهِدۡنَآ

إِلَّا

بِمَا

عَلِمۡنَا

وَمَا

كُنَّا

لِلۡغَيۡبِ

حَٰفِظِينَ

٨١

   Назди падар бозгардед ва бигӯед: «Эй падар, писарат дуздӣ кард ва мо ҷуз ба он чӣ медонистем, шаҳодат надодем ва аз ғайб низ огоҳ нестем. (Яъне, чун ба ту ваъда дода будем, ки ӯро ҳимоя мекунем, намедонистем, ки дар оянда дуздӣ мекунад).¹