إِذۡ

قَالُواْ

لَيُوسُفُ

وَأَخُوهُ

أَحَبُّ

إِلَىٰٓ

أَبِينَا

مِنَّا

وَنَحۡنُ

عُصۡبَةٌ

إِنَّ

أَبَانَا

لَفِي

ضَلَٰلٖ

مُّبِينٍ

٨

Ўшанда улар: «Албатта, Юсуф ва унинг укаси отамизга биздан кўра маҳбуброқлар, ҳолбуки, биз кўпчиликмиз. Албатта, отамиз очиқ-ойдин адашувдадир.¹