وَقَالَ

يَٰبَنِيَّ

لَا

تَدۡخُلُواْ

مِنۢ

بَابٖ

وَٰحِدٖ

وَٱدۡخُلُواْ

مِنۡ

أَبۡوَٰبٖ

مُّتَفَرِّقَةٖۖ

وَمَآ

أُغۡنِي

عَنكُم

مِّنَ

ٱللَّهِ

مِن

شَيۡءٍۖ

إِنِ

ٱلۡحُكۡمُ

إِلَّا

لِلَّهِۖ

عَلَيۡهِ

تَوَكَّلۡتُۖ

وَعَلَيۡهِ

فَلۡيَتَوَكَّلِ

ٱلۡمُتَوَكِّلُونَ

٦٧

   Ва гуфт падарашон: «Эй писарони ман, чун ба Миср расидед, аз як дарвоза дохил нашавед, аз дарвозаҳои гуногун дохил шавед, то захми чашм нарасад бар шумо. Ва наметавонам чизеро ки Аллоҳ бар шумо муқаррар кардааст аз шумо дур кунам ва ҳеҷ фармоне ҷуз фармони Аллоҳ нест. Бар Ӯ таваккал кардам ва таваккалкунандагон бар Ӯ таваккал кунанд».¹