وَلَمَّا

فَتَحُواْ

مَتَٰعَهُمۡ

وَجَدُواْ

بِضَٰعَتَهُمۡ

رُدَّتۡ

إِلَيۡهِمۡۖ

قَالُواْ

يَٰٓأَبَانَا

مَا

نَبۡغِيۖ

هَٰذِهِۦ

بِضَٰعَتُنَا

رُدَّتۡ

إِلَيۡنَاۖ

وَنَمِيرُ

أَهۡلَنَا

وَنَحۡفَظُ

أَخَانَا

وَنَزۡدَادُ

كَيۡلَ

بَعِيرٖۖ

ذَٰلِكَ

كَيۡلٞ

يَسِيرٞ

٦٥

Yuklarini ochgan paytda, sarmoyalarining o`zlariga qaytarilganini bildilar. «Ey otamiz, yana nima istaymiz? Mana, sarmoyalarimiz o`zimizga qaytarilibdi. Yana ahlimizga zod keltirurmiz, ukamizni muhofaza qilib, bir tuya ziyoda (yuk) o`lchovi olamiz. Bu ozgina o`lchovdir», – dedilar.