وَلَمَّا

فَتَحُواْ

مَتَٰعَهُمۡ

وَجَدُواْ

بِضَٰعَتَهُمۡ

رُدَّتۡ

إِلَيۡهِمۡۖ

قَالُواْ

يَٰٓأَبَانَا

مَا

نَبۡغِيۖ

هَٰذِهِۦ

بِضَٰعَتُنَا

رُدَّتۡ

إِلَيۡنَاۖ

وَنَمِيرُ

أَهۡلَنَا

وَنَحۡفَظُ

أَخَانَا

وَنَزۡدَادُ

كَيۡلَ

بَعِيرٖۖ

ذَٰلِكَ

كَيۡلٞ

يَسِيرٞ

٦٥

Kuma a lõkacin da suka bũɗe kãyansu, suka sãmi hajjarsu an mayar musu da ita, suka ce: "Yã bãbanmu! Ba mu zãlunci! Wannan hajjarmu ce an mayar mana da ita, kuma mu nẽmo wa iyalinmu abinci, kuma mu kiyãye ɗan'uwanmu, kuma mu ƙãra awon kãyan rãƙumi guda, wancan awo ne mai sauki."