وَقَالَ

لِفِتۡيَٰنِهِ

ٱجۡعَلُواْ

بِضَٰعَتَهُمۡ

فِي

رِحَالِهِمۡ

لَعَلَّهُمۡ

يَعۡرِفُونَهَآ

إِذَا

ٱنقَلَبُوٓاْ

إِلَىٰٓ

أَهۡلِهِمۡ

لَعَلَّهُمۡ

يَرۡجِعُونَ

٦٢

   Ва Юсуф (алайҳиссалом) ба ходимони худ гуфт: «Сармояашонро (яъне, пуле, ки ба ивази озуқа дода буданд) дар борҳояшон пинҳонӣ биниҳед, бошад, ки чун назди хонаводаашон бозгарданд ва онро (сармояашонро) бишиносанд ва меҳмондории моро қадр карда боз оянд».¹