۞ وَمَآ

أُبَرِّئُ

نَفۡسِيٓۚ

إِنَّ

ٱلنَّفۡسَ

لَأَمَّارَةُۢ

بِٱلسُّوٓءِ

إِلَّا

مَا

رَحِمَ

رَبِّيٓۚ

إِنَّ

رَبِّي

غَفُورٞ

رَّحِيمٞ

٥٣

   Ва ман (яъне, зани Азиз) хештанро бегуноҳ намедонам, ҳамоно, нафс одамиро ба бадӣ (фаҳш ва гуноҳ) фармон медиҳад. Магар касе, ки Парвардигори ман ӯро нигоҳ дорад, албатта, Парвардигори ман омурзандаву меҳрубон аст!»¹