وَقَالَ

ٱلۡمَلِكُ

ٱئۡتُونِي

بِهِۦۖ

فَلَمَّا

جَآءَهُ

ٱلرَّسُولُ

قَالَ

ٱرۡجِعۡ

إِلَىٰ

رَبِّكَ

فَسۡـَٔلۡهُ

مَا

بَالُ

ٱلنِّسۡوَةِ

ٱلَّٰتِي

قَطَّعۡنَ

أَيۡدِيَهُنَّۚ

إِنَّ

رَبِّي

بِكَيۡدِهِنَّ

عَلِيمٞ

٥٠

   Ва подшоҳ ба муовинонаш гуфт: Таъбиркунандаи хоби маро аз зиндон озод кунед ва ӯро назди ман биёваред». Чун фиристода назди ӯ омад, Юсуф ба ӯ гуфт: «Назди хоҷаат бозгард ва бипурс: Ҳоли он заноне, ки дастҳои худро буриданд, чист?¹ Албатта, Парвардигори ман ба макрашон огоҳ аст!»