وَقَالَ

ٱلۡمَلِكُ

ٱئۡتُونِي

بِهِۦۖ

فَلَمَّا

جَآءَهُ

ٱلرَّسُولُ

قَالَ

ٱرۡجِعۡ

إِلَىٰ

رَبِّكَ

فَسۡـَٔلۡهُ

مَا

بَالُ

ٱلنِّسۡوَةِ

ٱلَّٰتِي

قَطَّعۡنَ

أَيۡدِيَهُنَّۚ

إِنَّ

رَبِّي

بِكَيۡدِهِنَّ

عَلِيمٞ

٥٠

(Соқий подшоҳнинг ҳузурига қайтиб, унинг кўрган тушини Юсуф қандай таъбир қилганини айтгач), подшоҳ деди: «Уни менинг олдимга келтирингиз!» Қачонки (Юсуфнинг олдига) шоҳ элчиси келгач, у: «Хожангнинг ёнига қайтиб бориб, (аввал) ундан ўз қўлларини кесган аёллар нима бўлганини сўра. Албатта, Парвардигорим уларнинг макрларини билгувчидир», деди. ¹