يُوسُفُ

أَيُّهَا

ٱلصِّدِّيقُ

أَفۡتِنَا

فِي

سَبۡعِ

بَقَرَٰتٖ

سِمَانٖ

يَأۡكُلُهُنَّ

سَبۡعٌ

عِجَافٞ

وَسَبۡعِ

سُنۢبُلَٰتٍ

خُضۡرٖ

وَأُخَرَ

يَابِسَٰتٖ

لَّعَلِّيٓ

أَرۡجِعُ

إِلَى

ٱلنَّاسِ

لَعَلَّهُمۡ

يَعۡلَمُونَ

٤٦

    Эй Юсуф, эй марди бисёр ростгӯй дар гуфтор ва росткор дар кирдор, барои мо таъбир кун, ки ҳафт гови фарбеҳро ҳафт гови лоғар мехӯранд ва ҳафт хӯшаи сабзу ҳафт хӯшаи хушк. Бошад, ки ман назди мардум бозгардам ва онон аз таъбири ин хоб огоҳ гарданд».¹