فَلَمَّا
سَمِعَتۡ
بِمَكۡرِهِنَّ
أَرۡسَلَتۡ
إِلَيۡهِنَّ
وَأَعۡتَدَتۡ
لَهُنَّ
مُتَّكَـٔٗا
وَءَاتَتۡ
كُلَّ
وَٰحِدَةٖ
مِّنۡهُنَّ
سِكِّينٗا
وَقَالَتِ
ٱخۡرُجۡ
عَلَيۡهِنَّۖ
فَلَمَّا
رَأَيۡنَهُۥٓ
أَكۡبَرۡنَهُۥ
وَقَطَّعۡنَ
أَيۡدِيَهُنَّ
وَقُلۡنَ
حَٰشَ
لِلَّهِ
مَا
هَٰذَا
بَشَرًا
إِنۡ
هَٰذَآ
إِلَّا
مَلَكٞ
كَرِيمٞ
٣١
ಅವಳು ಅವರ ಈ ನಿಂದನೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡಿದಳು. ಅವರಿ ಗಾಗಿ ಒಂದು ಔತಣವೇರ್ಪಡಿಸಿದಳು. ಔತಣ ದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಹಣ್ಣು ಕೊಯ್ಯಲು ಒಂದೊಂದು ಚಾಕುವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಯೂಸುಫರಿಗೆ ‘ನೀನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಹೊರಟು ಬಾ’ ಎಂದಳು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಯೂಸುಫರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ದಂಗಾದರು. ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನೇ ಕೊಯ್ದುಕೊಂಡರು. ‘ಅಲ್ಲಾಹು ಎಷ್ಟು ಪರಿಶುದ್ಧನು! ಈತನು ಮನುಷ್ಯ ಖಂಡಿತ ಅಲ್ಲ. ಇದಾರೋ ಸನ್ಮಾನ್ಯ ದೇವಚರನೇ ಇರಬೇಕು’ ಎಂದರವರು.